Waarom geven wij voorlichting?

Hallo, ik ben Hennie Swain en sinds 2002 teamleider van deze stichting; ik wil jullie graag mijn verhaal vertellen.


In 2002 was ik met mijn dochters, toen 12 en 10 jaar oud, in Singapore bij een vriendin van mij op bezoek. Een stad van alle moderne snufjes voorzien, welvarend en met vele torenhoge gebouwen.
Toch ondanks dat het een ultramoderne stad met ultramoderne mensen leek, bleek het onder de oppervlakte minder modern te zijn.

Ik liep met mijn vriendin en mijn kinderen daar op de markt en wij kwamen een collega tegen die in hetzelfde ziekenhuis werkte als mijn vriendin. Die twee kwamen met elkaar in gesprek en wij hielden beleefd afstand. Op gegeven moment kreeg deze collega ons, mijn kinderen en mij, in het vizier.
Zij schrok hevig en wilde weglopen. Mijn vriendin kon haar overtuigen dat wij geen gevaar voor haar vormden en ze bleef. Toch heeft het gesprek daarna niet lang meer geduurd en haastig en nerveus vertrok zij.

Ik was verbaasd en vroeg mijn vriendin wat er gaande was. Zij vertelde mij dat deze collega in het ziekenhuis op de afdeling terminale AIDS patiënten werkte en de reden dat zij zo snel vertrok was omdat zij angst had dat ik haar zou herkennen en aan mensen in mijn omgeving d.w.z. in Singapore zou vertellen dat zij aldaar werkte. Gevolg hiervan zou zijn dat mensen haar zouden verstoten en dat zij min of meer in de goot terecht zou komen zonder werk en alleen.

Toen ik terug was in Nederland zoemde dit verhaal door mijn hoofd en was nog steeds geschokt. Het is namelijk niet nodig dat mensen, vaak uit angst, verstoten worden. Het is niet nodig omdat door juiste informatie/ voorlichting te geven mensen niet meer bang hoeven te zijn en ook geen vooroordelen meer hoeven te hebben tegenover mensen die geïnfecteerd zijn met HIV.

Ik wilde deze boodschap overbrengen maar aan welke leeftijdsgroep wilde ik dat doen?
Zoals al eerder gezegd waren mijn kinderen toentertijd 10 en 12 en dit was de groep die ik wilde bereiken want dit is een fijne, leuke en leergierige groep jonge mensen aan het begin van hun pubertijd.

Nu is het 2020 en zijn we met 14 vrijwilligers die allemaal even enthousiast voor de klas staan om het verhaal interactief te brengen en met een bestuur die al 17 jaar elke maand bij elkaar komt en nog even enthousiast en creatief uitdagingen aangaat om steeds weer invulling te geven aan het gedachtengoed van de stichting die wij sinds twee jaar zijn.

O ja, ik wil toch ook wel even vermelden dat mijn twee dochters ook deze voorlichtingen geven en dat één van hen ook al 17 jaar in het bestuur zit.
Als ik zo terugkijk op deze jaren dan doe ik dat met heel veel trots, vooral als ik mij bedenk dat wij in die tijd al ruim 10.000 kinderen bereikt hebben.

Een leraar zei ooit dat deze presentatie de kinderen leert om genuanceerd te denken. Laten we hopen dat wij met onze presentaties op de basisscholen in groep 8 dit kunnen bereiken en ook dat zij zelf wel gewaarschuwd zijn maar niet bang hoeven te zijn voor HIV.